Ne garip duygu fırtınası şu annelik. Ne zamandan beri hayalini kurduğum kendi zamanıma kavuşmuşken bu seferde Maya’yı çok özlemeye başladım.

3 hafta oldu kedi kreşe başlayalı tabii biz bu 3 hafta içerisinde kaç kere hastaneye taşındık inanın bilmiyorum. Şu an şükür iyi her şey yoluna girdi. Maya kreşe başladığından beri bir değişim içerisinde , sözleri, tavırları her şeyi ile daha bir büyüdü benim yavrum. Arkadaşımdı daha bir canıma yakın oldu.

Sadece bu hafta her sabah servise bindirirken ” seni çok özleyeceğim ” demesi beni benden alıyor götürüyor. ” Böyle deme Maya’cım ” dediğimde. Gülerek “seni çok seviyorum biliyormusun?” demesi ayrı bir yüreğe alınan darbe. Servise binip gidene kadar bende bir yürek ağrısı ki sormayın gitsin. Sonrasında kreşin kamera sistemine bağlanıp beni çokktaaan unuttuğunu görünce de gün benim için o zaman başlıyor işte.

Kreşte oldukça güzel ve yorucu vakit geçiriyor olmalı ki akşamları saat 7:30’u görmeden prensesleri ile elele uykuya gidiyor .

Ve ben onu özlediğimi farkediyorum….

Onunla geçen vakitlerimiz şu aralar kısıtlı, banyo ve yemek telası sonunda sıza kalıyor kolumu severken. Geçen akşam Aslan Kral’ı görünce çizgi film kanalında ; uykusuna savaş vererek seyretmeye başladık beraber. Aslan Kral’ı seyredeceğim derken başını yasladığı dizimde o çizgi filmini izledi bense onu. Ve her seferinde şükrettim , şükrettim farkındalığım için şükrettim onun varlığı için..

Ben kızımın saçlarını okşar koklarken evlatları şehit düşen ve hiç bir zaman onu koklama şansı bulamayacak o koca yürekli anaları düşündüm. Düşündükçe kahrettim , düşündükçe kendimden utandım bunlara seyirci kalan bizlere saydım sövdüm….

Özlediğimi farkediyorum….

Yazı dolaşımı


Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir