Kuş olup uçmak istersin ya ben bugün Van’a uçmak istedim…

7.2’lik deprem ne hayatları yok etti,umutların , sevinçlerin üzerine koca koca demirden betondan ibaret topraklar serpti.  Sabah hepsi hayatına bir başka uyanmışlardı, sıcacık evlerinde koca koca yürekleriyle hazırlanmış kahvaltı sofralarında ne sohbetler, ne kahkahalar atılmıştı halbuki….

Televizyonda gördüğüm her kare beynime kazındı bugün. 1999 depreminde yaşadığımo panik geldi birden aklıma, uzun süre ambulans sirenlerini duymaktan nefret etmiştim. Hastanede çalışıyordum o zaman, helikopterlerle, ambulanslarla ne çok yaralı vatandaşımız gelmiş ne hikayelere şahit olmuştuk.

Türk insanının bir sevdiğim bir de sevmediğim yanı var; dünyada kimsede olmayan kocaman merhametli yüreğimiz ve bir o kadarda tarihimizden ders almayacak kadar unutkan bir beynimiz var.

Bu sabah nerden bilebilirlerdi ki sıcacık sofralarında son kahvaltılarını edeceklerini, hayatlarının en özel başlangıcı olan düğün gününün esasında bir bitiş olabileceğini. Bu gecenin soğuğunda tirtir titreyeceklerini.

Duramadım bugün evde, yüreğim kıpır kıpır sevgili ve kedi ile evde ne varsa gönderebileceğim hepsini topladık. Benim koca yürekli minik bebeğim gittii getirdi okumadığı Calliou kitaplarını onlarıda koydu koliye. Ne kadar kullanmadığım battaniye, kazak, atkı, şapka, kedinin kışlık küçülenlerini hepsini paketledik . Twitter’dan  gönderilen mesajlara bakınca Şişli Belediyesinin tırlarla Van’a göndermek üzere bir organizasyon yaptığını öğrendik ve oraya teslim etmenin daha güvenilir olacağına karar verdik sevgili ile. 

Ama bekleyemedik ertesi sabahı ya bu geceden tır kalkarsa ya geçkalırsak diye kalktık gittik kocaman yürekli Mustafa Sarıgül’ün başkanlığında yürütülen kampanyanın merkezi olan Şişli Belediyesi binasına; gördüğüm manzarayı keşke anlatabilsem sizlere, dörtlülerini yakmış  kaçtane araba ve onların içinden poşet poşet giyecek, yiyecek malzeme taşıyan insanları. Mustafa Sarıgül kapılarda karşıladı içeri giren her vatandaşı, görevliler ellerimizden kaptılar her yardımı. Teşekkür ediyorum duyarlılığından dolayı, acil masasını hemen organize edebildiğinden dolayı, her şeyden çok insanlığından dolayı.

Ordan çıkınca  Japonya geldi aklıma, depremde insanlar buldukları altınları, paraları ne kadar değerli mücevher varsa devletin ilgili birimlerine teslim ettiklerini hatırladım. 

Çok uzaklardasın diye kendini ne olur yanlız hissetme Van. Biz seni duyduk buna inan . Ne olur  bu sefer unuturma bize ey yüreğim beynimize hep hatırlat deprem bizim gerçeğimiz . O annelerin, bebeklerin,gençlerin hayallerini.

 

Kuş olup uçmak istersin ya…

Yazı dolaşımı


Kuş olup uçmak istersin ya…” için bir yorum

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir