Sanırım her kadın ıcın kabus dolu bır soru olsa gerek, evde kapanma duygusu hele ki senelerdır calısmıslıgınız varsa ve bırden bıre ıkı kısılık dunyanıza ucuncu bır bırey gelmek ısterse bır kadın ıcın verılebılecek zor bır karar. Benım bu kararı vermem oyle kolay oldu ki benım ıstegım dısında J bana kalsa hem calısır hem bebegıme bakarım dıyordum ama ben sanslı hamılelerden degılmısım. İnsan hamıle kalınca hormonal bır fabrıkaya donusuverıyor  son gaz buyumeye calısan mınıcık bır kan pıhtısı sızın dunyanıza gırdıgını oyle guzel bellı edıyor kı.

Her bayan yasamıstır su lohusalık depresyonunu ben sanırım onu önce yaşadım 9 ay kadar. Evet gercektende 9 ay boyunca kafam önumde dısarıda kı hayattan bır haber gecırmıstım hayata küsmüş herkesten herseyden nefret etmıstım ben olmayan bır Nılay olmustum, sürekli kusmalar sürekli yorgunluk.. içimde ki minik canavar sanki beni her şeyiyle emiyordu beni tüketmeye başlamıştı…Çalışmaktan çok zevk aldığım kendimi her gün iyi hissederek gittiğim işime gidemez olmuştum nerdeyse ayakta dik duramıyordum. O iş yerinin kapısından içeri girmek Allahım ne kabustu her gun aynı sey her gun aynı sinir ve depresyon….  Yüzümdeki kırmızı lekeler insanların yüzüme bakarak acımaları ve benim ağlama krizlerim şu an bile o günleri hatırlayınca bulantım başlıyor.Bu kabusa en fazla 3 ay dayanabildim ve bir gün ani kararla eşimi arıyıp buna devam edemeyeceğimi ve bir anda istifamı vereceğimi söyleyip mektubu yazmıştım. Buna ben bile ınanamıyordum nasıl oluyorda hormonlarım beni bir anda bu kadar soğutmuştu hayattan. Herkes fikrimi değiştirmek için çabalamıştı doktorum bile rapor alalım doğum yapana kadar evde olursun 12 senelik çabanı bırakma demişti ama konuştuğu kişi ben değildim içimde ki minicik şeyin yarattığı farklı bir kişiydi. İstifadan sonra tek değişen şey hayatımda sadece her gün hazırlanıp dışarı çıkmamak olmuştu J pijamalarla nerdeyse 9 ay yaşayabilirdim ….Sadece 5. Ayın sonunda yuzumdekı kırmızı damalarımdan kurtulmustum ama kusmak son hız devam edıyordu  calısmamak sadece benım ıcın uyku demektı butun gun uyuyabılırdım bulantılarım dısında. Bır gun artık canıma tak ettıgınde doktorumla konusmus bu lanet bulantılarım ve kusmalarımın bıtmesı ne kadar alacak dıye sordugumda  bana verdıgı cevap superdi . Icınde buyumeye calısan ve seni sömüren minicik bir kız var  daha sımdıden cekısmelerınız başladı ve ne zaman göbek bağınızı keserim o an da kesilir demişti ve ben daha 5.5 aylık hamıleydım. Dusunsenıze onumdekı uzun zamanııı…

Kısaca kariyer mi bebek mi seçimini kızım kendi yaptı ve onunla beraber olmamı istedi bundan sucluluk duyuyor muyum kesınlıkle hayır! Onun hayatı keşfedişini görmek ve sizde yeniden dünyayı ona anlatmaya çalışmak her kuş gördüğünde korktuğunu görmek ve her şeyi ağzına götürerek bu nedir ? sorusunu çözmesini seyretmek süper….. Sıkılmıyor muyum ? sanırım artık ufaktan ufaktan iş ilanlarına baktığımı söylersem cevabımı öğrenmiş olursunuz. Ne zaman artık benden sıkılır ve ben ona yetemem sanırım ki bu 2 yaş dönemınde oluyormus bende yeşil sahalara dönerim…( Hmm. Küçük mucit  şu an eline aldığı çırpma telinin ne işe yaradığını anlamaya çalışıyor sanırım yardım etmeliyim ona anlatmalıyım J ve teşekkür etmeliyim yazı yazmama izin verdiği için )

Kariyer mi, çocuk mu?

Yazı dolaşımı


Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir