Dün gece kediyi uyuturken;  yüzünü seyretmeye başladığımda aklıma dolandı cümleler. Bende onun gibi miniciktim, savunmasız, korkak cesurdum. Başaramadığım her olayda annemin eteklerinin altına saklanır beni başarabilmem için itelemesini beklerdim sanırıM.

Çocuktum Anne oldum, Ananemde anneyken çocuk oldu.  Geçenlerde yazdığım gibi ananem  rahatsızlanıp ameliyat oldu, keyfi yerinde şimdilik fakat onun artık çocuklaştığını görmek, Maya ile aynı şeyleri yapması beni hem güldürüyor hem düşündürüyor.

Neler mi yapıyorlar? Aynı oyuncakları seviyorlar 🙂 bebeklere bayılıyorlar. TV kavgası yapabiliyorlar, Maya Calliou isterken ananem kendi dizisini seyretmek istiyor. ( kazanan genelde çok çığıran yani kedi oluyor. )

Yemek yemiyorlar, az yemek istiyorlar. Gereksiz inat yapabiliyorlar. Kedinin 2  yaş sendromu, ananemin 80 yaş. Kafalarına koyduklarını yaptırana kadar ki baskıları. Maya cips aldırana kadar ananem evde bitmeye yaklaşan su damacanasını aldırana kadar ki baskıları. Hele birde alınınca ikisininde yaşadığı çocuksu sevinçleri.

Bu iş bayrak yarışı anladığım kadarıyla, annem ananemden aldı bayrağı o da bana verdi,bende kedinin büyümesini bekleyene kadar taşıyorum şimdi.

Dün Maya bana başka bir şeyi hatırlattı halbu ki. Dışarıdan sevgiliyle dönerken kapıyı açıp “Annecim geldi, yaşasın !” demesi bana başka bir duyguyu hissettirdi. Kedi büyürken ona yaptıklarımı zamanı gelince bende ona yapıcam galiba. 2 yaş sendromu tetiklediği zamanlarda alıp başımı gitmek bir nefes almak istiyorum çoğu zaman, o da ben yaşlanıp çocukça davranmaya başladığımda alıp başını gitmek isteyecek.

Hastalandığında gece gündüz farketmez  bana ihtiyacı olduğu anda yanındayım şu an, ileride benimde ihtiyacım olduğunda yanımda olmasını  bekleyeceğim eğer yakınlarımdaysa?.

Beni gördüğünde duyduğu sevinci bende o ziyaretime geldiğimde yaşayacağım içimden “yaşasın kızım geldi” diye haykırarak. Onun en sevdiği yemekleri pişireceğim belki de. Beni her arayıp telefonu kapattığında “Oh! İyiymiş.” diye sevineceğim.

Annelik ne garip bir savaş insanın içinde yaşadığı. Beyhan arkadaşımın dediği gibi  ” Beden doğurur, yürek büyütür.” Gerçekten de öyle Beyhan. Elinde şekil verirken yüreğinde büyüyor, kimseye gösteremediğin sabrı bir tek ona verebiliyorsun. Misafirin evine gelse alsa kalemleri boydan boya duvarlarını çizse, en sevdiğin halına çikolata sütünü gözünün içine bakarak dökse. Binbir zahmetle pişirdiğin yemeklere burun çevirip yemese. 🙂

Mangal gibi yürek gerek.

Çocukken anne oldum, anneyken de çocuklaşacağım.Bayrağı sana devrederek.

Sana bağımlı değil sana bağlı yaşamak isterim kedicim. Hayatımın ileride merkezinden çıkmak istediğinde de kendimi hatırlayıp saygı duymayı öğreneceğim her ne kadar zor olsa da, senin uçmanı seyredeceğim sevgiliyle.

Çocuktum Anne oldum….

Yazı dolaşımı


Çocuktum Anne oldum….” için 12 yorum

  1. Yazı super olmuş nilay
    şimdiden gelecegi düşünüyorsun her zamanki gibi
    o yüzden şu anın tadını çıkar
    zamanı gelince gitmek isteyecektir elbet
    o zamana kadar ona verebileceklerimiz onun yalnızken seçimlerınde ışık olacak
    o yüzden şimdi yapmamız gereken onu aydınlatmak

    1. ey sevgili, onun tadını doyasıya yaşıyorum bunu sende biliyorsun. Aklıma takıldı yazdım, belki benim gibi hissedenler varsa diye*

  2. Canım ne güzel anlatmışsın. Cem’in dediği gibi tadını çıkarmak var ama annelik işte… bunu bende durup durup düşünürüm. Hele ki yurt dışında yaşamayı tercih ederse diye… şimdi bile buz kestim. O maviş gözlerin hasretine nasıl dayanırım diye ama onlarda bizim gibi tercihleriyle yaşayacaklar. İyi tercihlerler yapıp mutlu olsunlar yete ki… Ara da sırada da bir hatır sorsunlar ama di mi ? 😉

  3. SANA GÖNÜLDEN KATILIYORUM NİLAY’IM.VE BUNALDIĞIMDA EBRU ANIN TADINI ÇIKAR DİYORUM BİR DAHA BU ZAMANLARI GERİ GELMEYECEK.BÜYÜKLER BUNALTTIĞINDA DA BAKALIM BİZ YAŞLANINCA NE OLACAĞIZ DİYORUM.GALİBA YANLIŞLIK ŞURDA BİZLER HEP BİRŞEYLER GEÇİCEK VE BİGÜN HİÇ SORUNUMUZ KALMAYACAK SANIYORUZ.OYSA ZAMANA GÖRE SORUNLARDA KILIK DEĞİŞTİRİYOR.SANIRIM ONLARLA YAŞAMAYI VE MUTLU OLMAYI ÖĞRENMELİYİZ ÇÜNKÜ ÖLENE KADAR DÖRT DÖRTLÜK OLMAYACAK HAYAT………….

  4. Nilayyyyy, kopuyorum yazılarını okurken :((( Hislerimi yazıya dökmekte hiç başarılı olamadım. Kızım doğana kadar bu beceriksizliğimi bu kadar kafama takmıyordum. Ama şimdi onun için hissettiğim herşeyi bilmesi için yazmak istiyorum ama senin gibi bu denlibaşarılı olamıyorum :)))

    Bu yazdığın herşey benim hislerimi de anlatıyor. Duru doğduğundan beri kafam hep düşünüyor. Onu hayata çok iyi bir şekilde hazırlamak istiyorum. Umarım bunu bende başarırım. Hele şu söz beni bitirdi “Beden doğurur, yürek büyütür” …..

    Her zaman iyi olun inşallah, sevgiler Nilaycım.

    1. Banu’cum çok teşekkür ederim o kadar güzel sözler sıralamışsın ki inan çok mutlu ettin beni. Yazma fikri bende saklı kalmış bir şeydi. Maya doğduktan sonra onun yaşattığı o yoğun duyguların ardından içimden hop diye bir anda dışarı çıktı. Esasında bazen kelimeler tükeniyor o zaman da susukun kalmayı tercih ediyorsun sonra bir anda bir şey yaşatıyor ve yazı perisi geliyor başlıyorsun yazmaya. Duru’yu hayata hazırlama konusuna gelince ben bir tek şeye inanıyorum; mükemmel Anne! yok sonuçta, bizim de hatalarımız olacak sadece o büyürken onunla beraber yürümeye, ağlamaya, gülmeye dikkat edeceğiz o kadar. Eminim sen de muhteşem bir anne olacaksin ki etrafında çok güzel rol model olarak bir annen ve bir ablan var. ÇOk öpüyorum sevgiyle büyüt kuzunu

  5. Benim de duygularıma tercüman olmuşsunuz desem hiçte yalan olmaz. Hatta okurken koca bir yumruk tıkanıverdi boğazıma… Kızım uyurken ona bakıp bakıp aklımdan geçirdiklerimi bu kadar güzel bir anlatımla sizin yüreğinizden gelenlerle okumak daha da etkiledi beni..

    Yüreğinize sağlık, sevgiler.. 🙂

  6. Ne mutlu bana seni mutlu ettiysem 🙂 Çok haklısın mükemmel olmak çok zor. Doğan Cüceloğlu’nun yazısını okumuştum. “Çocukluk insanın anavatanıdır” diyordu. Mükemmel olamayacağım belki ama en azından çocukluğunu doya doya yaşaması için elimden geleni yapacağım.

    İyiki yazıyorsun Nilaycım. Yazmaya devam et bizi mahrum bırakma o sıcacık hislerinden, yazılarından. Sitende çok güzel şeyler okudum bana gerçekten yararlı olacak bilgiler gördüm.

    Takipteyiz bizimle kal 🙂

    Bak bizim Ayçi’mizde okumuş seni. Nurturia’nın güzel yürekli annelerinden o da 🙂 Seni paylaşmıştım Nurti’de….

    Öpüyorum seni ve tatlı kızın Maya’yı….

    1. Nurtiria benim de uzun süre katıldığım çok güzel bir topluluk fakat şu sıralar ihmal ettim desem yeridir. Maya doğduğunda çok fazla bilgi edinmiş hatta bloga yazmadan evvel orda paylaşmıştım tecrübelerimi. Banu dilerim bende uzun bir süre yazmaya devam eder ve bir gün bu blogu kitap şeklinde bastırıp kızıma hediye edebilirim esas amacım o. En büyük hayalim annemin hayatına katıldığımda acaba benimle neler yaşamıştı sorusunu Maya sormadan cevaplayabilmek. Söz uçuyor ama yazı baki kalıyor. Sevgiyle kal.

  7. Kaleminize, yüreğinize saglık.. Erkek evlat sahibiyim ve okurken gözlerim islandi.. Bir gun gelecek kendi yollarını çizecekler.. İnsallah yollari da bahtları da güzel olur tüm yavruların ve bizler iyi birer destekçi olabiliriz onlar icin.. Sevgiyle kalin

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir